Onkruid vergaat niet

Nu de landelijke verkiezingen achter de rug zijn, is het tijd om vooruit te kijken naar de vorming van een nieuwe regering. Ik weet het, ik herhaal mezelf een beetje, maar het is nodig om hierover te praten. Want alles is politiek, en politiek bemoeit zich met alles. Dus bij deze!

Dubbel

Na de uitslag werd ik overvallen door een gemengd gevoel. Enerzijds: hoop, omdat een (relatief) progressieve partij de verkiezingen heeft gewonnen. En anderzijds: wanhoop. Omdat het extreemrechtse blok in het parlement alleen maar sterker is geworden. Wat me duidelijk is geworden, is dat het in de samenleving borrelt, zowel aan de oppervlakte als eronder.

Ik ervaar dit op kleine schaal in mijn eigen leven. Naast mooie momenten van verbondenheid, merk ik steeds vaker hoe normaal onbeleefdheid is geworden. In de trein luisteren mensen schaamteloos naar harde muziek in de stiltecoupé (alsof dat normaal is in een gewone coupé, maar goed…). En in de bioscoop kletsen mensen luidruchtig door de film heen, alsof er niemand anders in de zaal is.

Representatief

Ik zie dit ook in mijn activiteiten als ondernemer. Bijvoorbeeld tijdens trainingen. Het is helemaal geen probleem als je te laat komt; we zijn allemaal mensen. Maar luidruchtig te laat komen is een hele nieuwe ervaring voor mij. Een persoon maakte het wel erg bond. Nadat ze te laat was, ging ze tot in detail in op de redenen voor haar te laat zijn. Terwijl ze haar verhaal deed, nam ze de ruimte om bekenden van haar te begroeten die al in de zaal zaten. Om vervolgens nog even opzichtig meubels te verplaatsen om meer ruimte te maken voor zichzelf.

Deze interessante demonstratie van het huidige tijdsgewricht werd heel snel oud. Op een respectvolle en duidelijke manier vroeg ik de persoon in kwestie om te gaan zitten, zodat de training verder kon gaan.

Voor de cynicus die nu denkt "De jeugd van tegenwoordig heeft geen manieren meer": die gaat hier even niet op. De achteruitgang van de etiquette manifesteert zich, tenminste in mijn leven, in alle lagen van de samenleving.

Verzoek

Dus heb ik een verzoek aan mijn medelanders, zowel politiek als persoonlijk: stop alsjeblieft met schreeuwen. Egoïsme is geen recht. Wees je bewust van de ruimte die je inneemt. Dat is beter voor jezelf en beter voor de samenleving.

In dat opzicht is het interessant dat politieke partijen D66 en CDA het initiatief nemen in deze formatie: een toenemend gevoel van collectivisme zou een mogelijke uitkomst van de onderhandelingen kunnen zijn. Een die een positieve impact zou maken op mijn leven.

Solidariteit zonder het juk van (religieuze) dogma's: dat is mijn nieuwjaarswens voor ons allemaal.