Blame it on the edit – Micro-agressie

De eerste keer dat het gebeurde, was toen ik op de basisschool zat. Ik had me aangemeld voor een clinic bij de lokale tennisclub. Hiervoor moest ik mijn gegevens aan een oudere jongen overhandigen, die verantwoordelijk was voor de nieuwe inschrijvingen. Hij overhandigde me later een pasje. Ik zie meteen dat hij mijn naam verkeerd heeft geschreven. Wanneer ik hem daarop aanspreek, zegt hij: ‘Oh sorry, ik dacht dat jij een fout had gemaakt. Dus had ik het gecorrigeerd.’

Niet al te lang geleden had ik iemand van de overheid aan de lijn. Zoals het gaat in dit soort gesprekken, hebben ze persoonlijke informatie nodig om bij mijn dossier te kunnen. Sinds ik al mijn hele leven met dit fenomeen te maken heb, anticipeer ik op mensen die denken mijn eigen achternaam beter te weten dan ik door zorgvuldig te spellen. ‘Dat is Velberg. V-E-L en dan B-E-R-G. ‘hmm, ik heb je een mail gestuurd maar ik krijg telkens een foutmelding. Hoe kan dat nou?’ ‘Heb je Velberg getypt, zonder “d”?’. ‘Ooh, ja! Nu zie ik het. Ik dacht dat je het met een “d” schreef.’

Opdrachtgevers kunnen er ook wat van. In de begintijd van een nieuwe samenwerking had ik meer informatie nodig over een opdracht. Dus stuur ik een appje naar de eigenaar, met het verzoek mij gedetailleerde contactinfo naar mij te sturen via email. Wanneer dat geen probleem lijkt, stuur ik hem mijn emailadres. In minder dan een minuut krijg ik terug: 'Het is Velberg, niet Veldberg?'

Ik begin te vermoeden dat er een geheime club bestaat. De ‘ik-ben-een-witte-man-en-ik-weet-beter-hoe-je-jouw-achternaam-schrijft-dan-jij-club’. Ik hoop dat ze jasjes hebben. Dat zou een leuke toevoeging zijn.

Maar even serieus. Ik ben een volwassen man van 32 jaar. Ik ben wetenschappelijk geschoold. Bij het schrijven van mijn eigen achternaam heb ik niemands hulp nodig.

Je bent zelf een typefout. 

Joey’s boek ‘Weg met mannelijkheid’ verschijnt op 2 juli 2024 in de boekhandel. Klik hier om het boek te reserveren!